|
|
Duke lexuar ”Diloiada”, ose Lotët e paterur të dhimbjeve |
 |
 |
 |
|
Shkruar nga Administrator
|
|
| |
|
Nga Prof. Sami Repishti
Pak kohë mbas ardhjes sime në SHBA, prill 1962, me ndermjetesine e mikut im të çmuar, te ndjerit Prof. Nexhat Peshkëpia, pata fatin te njoh dhe të filloj një miqësi të re dhe të gjatë, me te ndjerin Profesor Stavro Skëndi, i Universitetit Columbia. Për ne “të posa-ardhurit” Prof. Skendi shquhej si “dekan i shkollarëve shqiptaro-amerikanë”, në saje të intellektit tij superior dhe punës së tij pionere në studimet shqiptare. Atë kohe,Prof. Skendi ishte zgjedhur edhe si “distinguished scholar” nga “Institute for Advanced Studies, Princeton University”, i pari shqiptar që fitonte këtë nderim të veçantë. Miqësia ime me këtë figurë te shquar shqiptaro-amerikane vazhdoi deri në fund, dhe më dhuroi, për vite të gjata, frytet e pjekurisë tij politike, dhe te njohurivet të tia të gjera, sidomos mbi problemin shqiptar.
Së bashku me Prof. Skëndin, atë ditë takova edhe një meso burrë, të shkurtër, me trup të gjerë e muskuloz, me fytyrë të qeshur dhe energjik, që u paraqit: “Jani Dilo, emigrant politik shqiptar“, i larguar nga Shqipëria që nga nëntori 1944. Nuk u desh shumë kohë që të miqësohemi. Një afërsi idealesh ishte terreni i përbashkët ku ishim vendosur të dy dhe çlirimi i Shqipërisë nga rregjimi i terrorit te ushtruar nga PKSH (ma vonë PPSH) ishte pikësynimi jonë. I ndjeri Dr.. Jani Dilo ishte shok i pandarë i Profesor Skëndit, dhe pjesë e nji grupi të vogël, por të dalluar intelektualësh shqiptaro-amerikanë që perfshinte edhe të ndjerët Prof.. Arshi Pipa, Prof. Nicholas Chaco (i Komisionit per Energjine Atomike te Frances) dy ingjinierët e dalluar Qemal Butka dhe Zonja Butka etj.
Pak ditë më vonë, Dr. Dilo më ftoi për vizitë në SRA-n (Single Room Apartment) e tij Avenuja e 7- diku rreth rrugëve 60-ta. Modest ai, modest apartmenti..Por ajo që më bëri përshtypje ishte ngrohtësia e mikpritjes që e dallonte.. U duk sikur një i njohur shumë kohë më parë e vizitonte. Rreth e rrotull dhomës, mobiljeria ishte e thjeshte por e paster, dhe orendite e vetme qe stolisnin ishin librat: libra poshte, libra lart, edhe nen shtrat, libra, koleksione gaazetash, e natyrisht fotografi te jetes se kaluar, ku vendin e pare e zinte fotografia e babajt, te ndjerit Ilia Dilo (Sheperi).
|
|
Lexo më shumë... [Duke lexuar ”Diloiada”, ose Lotët e paterur të dhimbjeve]
|
|
|
Gazetat partiake, paradokse |
|
|
|
|
Shkruar nga Administrator
|
|
| |
|
Astrit Lulushi
Për monizmin thuhet se tashmë i përket historisë, por ekzistenca e shtypit partiak dhe betejat e ashpra politike për pushtet me cdo kusht deri në zvetënimin e kundërshtarit lë të kuptohet se monizmi është mentalitet, më tepër sesa institucion.
Sot në botën demokratike perëndimore, partitë politike nuk kanë organe shtypi - gazeta, radio a stacionet televizive. Në këtë oaz mediatik ka gazeta që përkrahin të djathtët a të majtët, ose që kundërshtojnë njërin krah ose tjetrin, ndërsa politikanët përpiqen të jenë miq të shtypit. Sepse për të bërë të njohur programet e veta, partitë kanë veprimtarë dhe ekzistenca e gazetave partiake në një vend demokratik, shihet si paradoks.
Dëshira e papërmbajtur a padurimi për të informuar publikun mbi sukseset vetiake është njohur si karakteristikë e sunduesve më autokratë. Historikisht kjo zë fill me Jul Cezarin me 59 p.e.s., kur ai filloi të nxirrte gazetën e përditëshme Acta Diurna – Ngjarje Ditore, në të cilën zvillimet pasqyroheshin në mënyrë të njëanëshme Kjo e shtyu Senatin të botonte menjëherë gazetën e vet, Acta Senatus. Kështu mund të thuhet se këto dy organe përbëjnë edhe fillimet e para të Gazetave Zyrtare dhe Parlamentare
Gazeta zyrtare mund të quhet deri diku gazetë e partisë në pushtet, sepse aty pasqyrohet puna për zbatimin e programit të saj, duke lënë jashtë ngarkesat ideologjike. Nga ana tjetër, partitë opozitare, që luajnë rolin e tyre nëpërmjet përfaqësuesve në parlament, shprehin qëndrimet e tyre, pro a kundër, nëpërmjet debateve a diskutimeve, që pasqyrohen me shkrim në aktet apo Fletoren e Parlamentit.
|
|
Lexo më shumë... [Gazetat partiake, paradokse]
|
|
|
Pagjumësia. Barnat kundër tensionit, edhe ndaj goditjeve në zemër |
|
|
|
|
Shkruar nga Administrator
|
|
| |
|
Astrit Lulushi
Zëri i Amerikës, Uashington
/23-06-2009/
Pagjumësia kronike
Rreth 30 përqind e amerikanëve preken nga pagjumësia të paktën një here dhe gjithnjë e më shumë pancientë marrin ilaçe për t’i ndihmuar të flenë natën. Por studime të reja tregojnë se barnat përbëjnë vetëm zgjidhje të përkohëshme, në krahasim me terapinë me këshilla për të fjetur më mirë.
Thuajse cdo njeri ndonjëherë ka problem me gjumin. Por për 10 përqind të amerikanëve, pagjumësia është problem kronik, dhe mbetja pa gjumë gjatë natës krijon lodhje serioze gjatë ditës.
Çdo vit, pacientët marrin nga mjeku miliona receta për barna si Ambien, Lunesta e Sonata që luftojnë pagjumësinë.
Shkencëtarët në Kanada shqyrtuan për 6 muaj, rreth 160 pacientë me pagjumësi kronike. Pjesmarrësit iu nënshtruan terapisë vetëm me këshilla ose me këtë terapi të kombinuar me ilaç Ambien.
Gjatë terapisë me këshilla, pacientët mësuan mënyra të tilla; si të shkojnë në shtrat vetëm kur të ndjejnë se po u vjen gjumi; para se të shkojnë në shtrat të shmanging pije a ushqime që përmbajnë kafeinë; dhe të ngrihen nga shtrati çdo mëngjes në të njëjtën orë.
Shkencëtarët gjithashtu u shpjeguan pacientëve se është mit të mendohet se njeriu duhet të flejë 8 orë çdo natë.
Rezultatet e vëzhgimit treguan se pacientët përfituan më shumë kur fillimisht u trajtuan me terapi me këshilla së bashku me ilaçin Ambien dhe pas 6 muajsh kaluan vetëm në terapi me këshilla.
Shkencëtarët thonë se për t’i dhënë fund pagjumësisë kronike një here e përgjithmonë njeriu duhet të mësohet t'a luftojë pagjumësinë nëpërmjet zakoneve të shëndetëshme dhe jo duke marrë ilaçe.
|
|
LAST_UPDATED2 |
|
Lexo më shumë... [Pagjumësia. Barnat kundër tensionit, edhe ndaj goditjeve në zemër]
|
|
|
“Dielli” në 100-vjetorin e tij. Evoluimi i programeve, editorët |
|
|
|
|
Shkruar nga Administrator
|
|
| |
Anton Çefa
Kumtesë e mbajtur në Konferencën për 100-vjetorin e gazetës “Dielli”, organizuar nga “Vatra”, më 13 qershor 2009.
“Dielli” është e vetmja gazetë që ka shoqëruar zhvillimet e historisë së re të kombit tonë që nga pragu i lindjes së shtetit shqiptar dhe krijimi i këtij shteti e deri në ditët tona. Edhe pse ka qenë thjesht organ i një shoqate dhe zëdhënës i një diaspore larg atdheut, ai ka luajtur një rol të konsiderueshëm dhe ndonjëherë shumë të rëndësishëm në zhvillimin e këtyre ngjarjeve, dhe, po ashtu, në ndikimin e edukimit dhe emnacipimit shpirtëror të krejt botës shqiptare.
Si gazetë e një shoqate të krijuar për t’i shërbyer çështjes kombëtare dhe të angazhuar gjithnjë nga ky synim i lartë, ajo ka pasqyruar në shkrimet e veta tiparet e qenësishme të kësaj shoqate në rrjedhën e kohës dhe, para së gjithash, profilin e saj të përkushtuar atdhetar dhe fizionominë e saj thellësisht demokratike e perëndimore.
Juristi erudit dhe atdhetari i flaktë, Hasan Dosti, duke folur në Seminarin e organizuar me rastin e 60-vjetorit të “Diellit”, i ka përcaktuar kështu “Vatrën” dhe “Diellin”:
“Vatra” dhe “Dielli”, janë shprehje simbolike këto. Na zgjuanë iden’ e zjarrit e të dritës, që do të thotë flakë patriotizmi dhe rreze kulture. Këtyre simbolizmave u janë përgjegjur edhe realitetet”.
Në fjalën time do të përqëndrohem pikërshit në pasqyrimin në “Dielli” të realiteteteve të këtyre dy simbolikave, realitete të cilat përbëjnë qenësinë e këtyre dy “instituteve kombëtare”, siç i ka quajtur vatrani veteran e i devoçëm, Refat Gurrazezi, historian i parë i “Vatrës”, Federatën Panshqiptare Vatra dhe gazetën “Dielli”.
Realiteti i parë është sendërtuar në synimin e gazetës për ta bërë të qartë çështjen kombëtare, për të sugjeruar rrugët për zgjidhjen e saj në çdo moment historik të krijuar, dhe për të punuar në dobi të kësaj zgjidhjeje. Është pikërisht ky realitet impulsi i lindjes së “Diellit”.
Lindja e “Diellit” ka historikun e vet. Siç e dimë të gjithë, me mbylljen e gazetës “Kombi” (1909) të Sotir Pecit në Boston dhe të revistës “Albania” të Faik Konicës në Londër(1909), nuk kishte një gazetë shqipe që të luftonte për të drejtat kombëtare të shqiptarëve. Nevoja për një organ shtypi u bë edhe më urgjente për një çështje të tillë, kur xhonturqit burgosën në Shkodër Dervish Himën, sepse i gjetën Flamurin e Shqipërisë me vete, dhe asnjë gazetë e Shqipërisë nuk guxoi dot të dilte në mbrojtje të tij. Atëherë Noli, në krye të shoqërisë “Besa-Besën”, shoqëri që qe formuar dy vite më parë me nismën e Sotir Pecit dhe të tijen, ku bënin pjesë një grup atdhetarësh, më të shumtit nga fshatra të rrethit të Korçës, kryesisht nga Katundi, vendosën botimin e gazetës “Dielli”, pagëzuar nga Noli. Numri i parë i tij doli më 15 shkurt të vitit 1909, si organi i kësaj shoqërie. Shumë shpejt “Dielli” u bë një nga organet kryesore të shtypit shqiptar të asaj kohe.
Në mbledhjen e shoqërisë “Besa-Besën”, një muaj mbas botimit të nr. të parë të “Diellit”, u propozua për editor të gazetës Faik Konica. “Propozimi u prit prej të gjithëve me thirrjet entuziaste: “Rroftë Shqipëria!”, “Rroftë ‘Dielli!”, “Rroftë Faik Konica!”. Një komision i veçantë hyri në lidhje me Konicën, dhe ai erdhi në Boston më 9 tetor të atij viti (tetë muaj mbas botimit të nr. të parë) për të marrë në dorë drejtimin e “Diellit”.
|
|
Lexo më shumë... [“Dielli” në 100-vjetorin e tij. Evoluimi i programeve, editorët]
|
|
|
Shablloni për konferencat e Alb-Shkencës 2009
Takimi IV ndërkombëtarë i Insitutit Alb-Shkenca
